هوش مصنوعی به‌عنوان یکی از تحولات نوین در حوزه پژوهش، نقش فزاینده‌ای در نگارش مقالات علمی ایفا می‌کند. این فناوری می‌تواند با کمک به ساختاردهی متن، ویرایش زبانی، مرور منابع و تحلیل داده‌ها، سرعت و دقت فرآیند پژوهش را افزایش دهد. با این حال، استفاده نادرست یا بی‌ضابطه از هوش مصنوعی ممکن است به بروز چالش‌هایی مانند کاهش تفکر انتقادی، تولید محتوای غیرمعتبر و نقض اصول اخلاق پژوهش منجر شود. ازاین‌رو، هوش مصنوعی زمانی یک فرصت ارزشمند محسوب می‌شود که به‌عنوان ابزاری کمکی و تحت نظارت پژوهشگر به‌کار گرفته شود، نه جایگزینی برای قضاوت و خلاقیت علمی انسان.